In de donkere decemberdagen scheen er, vanuit de stadstoren in Schiedam, licht over de stad. Het licht werd veroorzaakt door uitgelichte en uitvergrote foto’s, die gemaakt waren door de inwoners van deze stad. Foto’s waarop zij geluksmomenten in hun leven hadden vastgelegd. Het doel van de projecties was het op grote schaal delen van geluksmomenten in tijden waarin onderling contact tot een minimum beperkt is. Iedereen kon ernaar kijken en zich verliezen in dit collectieve uitgelichte verhaal. Het initiatief kwam van Stedelijk Museum Schiedam in samenwerking met het Utrechtse LiGHT-UP COLLECTIVE.

Het was een groot succes. Zo groot dat het een vervolg krijgt. Kunstenaars uit Schiedam zijn gevraagd om, in dit geval, geen foto maar kunstwerk naar keuze aan te leveren. De aangeleverde werken zullen verwerkt worden tot lichtprojecties op dezelfde toren in Schiedam. Het wordt een kleurrijk en gevarieerd kunstwerk dat alleen in de donkere uurtjes te bewonderen is. Om 21 uur dooft het licht en komt de stad weer tot rust.

Wanneer is dit te zien?
15 tot en met 31 januari schijnt er licht in Schiedam tussen 17:00 en 21:00

Eén van de deelnemende kunstenaars is Dick Berckenkamp. Bekend van zijn abstracte maar lyrische, kleurrijke werken. Hij heeft twee werken aangeleverd onder de naam Dadaliaans I en Dadaliaans III. Schilderijen geïnspireerd op de dans en de muziek uit de voorstelling Giselle van de Zuid-Afrikaanse choreografe Dada Masilo. Lijnen komen in beweging en de kleur weerspiegelt de emoties uit het verhaal. Dans en muziek in het licht en in kleur uitgelicht tegen de muren van de toren, een ballet komt tot leven in de schilderijen.

Dick Berckenkamp heeft zich in zijn atelier in Schiedam laten inspireren door ‘Garden’ van Medhi Walerski. Op een van de witte muren in zijn studio heeft hij het stuk levensgroot geprojecteerd. De dans en de muziek heeft hij letterlijk vertaald in zogenaamde Phrases. Dit zijn momentopnames, notaties in houtskool van de waargenomen bewegingen. Hij kijkt en tekent tegelijkertijd.

Dat levert die ene zin op waarin we de opeenvolging van die paar bewegingen zien vastgelegd op papier

Het schilderij Pas de Deux is gemaakt voor de expositie ‘Troostkunst’. Op uitnodiging van Stedelijk Museum Schiedam hebben 50 Schiedamse kunstenaars een kunstwerk gemaakt om troost te bieden in een tijd waarin Covid-19 het normale bestaan op zo’n drastische wijze ontmanteld heeft.

Het schilderij Pas de Deux is als het ware een nieuwe dimensie van Phrases. Deze houtskooltekeningen zijn o.a. gemaakt tijdens repetities van het Scapino Ballet Rotterdam, waarbij de bewegingen van de dansers worden vastgelegd op papier. De hand van de kunstenaar volgt de vloeiende beweging van de dans. Het zijn notities van tijd en ruimte. ‘Zoals ik het ballet beleef’, zegt Berckenkamp hier zelf over.

Een van de Phrases-series is geïnspireerd op Pas de Deux, naar het ballet van choreograaf Ed Wubbe uit 2019, met muziek van Michiel Borstlap.

De uitnodiging van het Stedelijk Museum Schiedam vormde de aanleiding voor Berckenkamp om dit keer een Phrase niet als een houtskooltekening maar als een doorwerkt schilderij uit te werken, met de gelijknamige titel Pas de Deux. Het resultaat is te zien op de virtuele tentoonstelling Troostkunst en op de affiches die in de maand mei zijn te zien in het Schiedamse straatbeeld.

Het schilderij Pas de Deux uit 2020 is het begin van een nieuwe serie schilderijen onder de noemer Dance.

Tijdens de expositie The Inner Beauty in de Stadsgehoorzaal Vlaardingen is werk te zien van Dick Berckenkamp uit de series Dadaliaans en Phrases.

De elektronische muziek van Philip Miller vormt samen met de expressieve dansstijl van de Zuid-Afrikaanse danser en choreografe Dada Masilo een nieuwe inspiratiebron voor Berckenkamp in 2019. In zekere zin is de serie Dadaliaans een vervolg op de serie Igoriaans uit 2014.
Figuratieve elementen, een collage van associaties en een uitgesproken kleurpalet zijn de kenmerken van deze wervelende schilderijen.

Phrases zijn werken op papier. De werken ontstaan live tijdens de uitvoering van een ballet. Gedurende de tijdsduur van het danswerk observeert, registreert en noteert Berckenkamp de dans in een expressief handschrift met houtskool.

Dick Berckenkamp brengt dans tot leven in zijn schilderijen, tekeningen, installaties, tekstwerken en zijn gedichten. Berckenkamp denkt in zijn multimediale werken hoe wij ons huis – het lichaam – verbinden met dat wat wij als mens zijn. Het immateriële, datgene wat wij denken, voelen, ervaren. De dans, en in haar slipstream de muziek, gebruikt hij als metafoor om het tijdelijke van ons bestaan te materialiseren. Een waargenomen beweging wordt een lijn, een geziene jump in het ruimtelijke wordt een aanzet op papier, doek of een geschreven woord.

Berckenkamp verbeeldt, verwoordt, noteert. De ruimte van het theater, de begrenzingen van de toneelvloer, het kunstmatige licht, de jarenlange trainingen van de dansers, de verbeeldingskracht van de choreografen en de musici zijn grondstof voor zijn expressiviteit. Abstractie in het kwadraat, immers de kunstenaar reflecteert op de kunstvormen die componisten, choreografen en uitvoerende kunstenaars samenbrengen in theaterdans. Deze verbeelde werkelijkheid zet Dick Berckenkamp om in een nieuwe abstracte beeldvorm. Om daarmee het wonder van de verwondering levend te laten zijn.

Daarmee wordt zijn beeldende en talige reis door de werelden van dans, muziek, theater en kunst een tastbare visuele verschijningsvorm, die uiteindelijk en vooral de innerlijke schoonheid van ons menszijn onderzoekt.
Vluchtig, dat wel. Maar ook van alle tijden en blijvend.

https://dickberckenkamp.nl